20 Απρ Η Στέργια Κάββαλου δεν μένει πια εδώ

Η Στέργια Κάββαλου μιλά στο περιοδικό Vakxikon.gr για το νέο της θεατρικό Δεν μένω πια εδώ, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Βακχικόν.

Συνέντευξη στη Βίκυ Πορφυρίδου

Δεν μένω πια εδώ. Ένας τίτλος με διττή σημασία. Τι σημαίνει για εσάς;

Πέρα από το προφανές, ότι η πρωταγωνίστρια, η Στέλλα, είναι έτοιμη για μετακόμιση, άρα πρακτικά δεν θα μένει στο ίδιο σπίτι, το «δεν μένω πια εδώ» δείχνει με αποφασιστικό τρόπο την αλλαγή. Έχει ένα θάρρος και φωνάζει ότι «δεν μένω στα ίδια» και αυτό είναι απελευθερωτικό.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να γράψετε το συγκεκριμένο θεατρικό έργο; Υπάρχει κάποια προσωπική εμπειρία πίσω από την ιστορία της Στέλλας;

Η αλήθεια είναι ότι με την Έφη τη Νιχωρίτη που πρωταγωνιστεί και σκηνοθετεί την παράσταση θέλαμε να ξανακάνουμε κάτι μαζί. Η πρώτη μας συνεργασία ήταν με το έργο μου Άλκηστις, ο μονόλογος της εξώπορτας. Υπήρχε κοντινός μας άνθρωπος που περνούσε κάτι αντίστοιχο. Διαζύγιο και υποχρεωτική αλλαγή οικίας, και σίγουρα, επειδή έβλεπα τις δυσκολίες, τα αδιέξοδα και τον πόνο, ήθελα να γράψω κάτι να δώσει και σε αυτόν τον άνθρωπο το σπρώξιμο, κάτι σαν χτύπημα στην πλάτη που λέει «μπορείς, θα τα καταφέρεις». Επίσης είναι πάντα challenging να βλέπεις μια μεσήλικη γυναίκα να αλλάζει τη ζωή της, τις σταθερές της, τα σημεία αναφοράς της επειδή το έτερον ήμισυ χρόνων αποφάσισε ότι δεν μπορεί άλλο έτσι. Κι αφού αυτός δεν μπορεί έτσι, η Στέλλα και κάθε Στέλλα θα μπορείς αλλιώς, καλύτερα.

Ποιον ρόλο παίζει η συνάντηση με τον νεαρό Άλεξ στη μεταμόρφωση της πρωταγωνίστριας;

Δεν συμβαίνει κάτι θεαματικό με τη συνάντησή τους όμως αυτό είναι το θέμα. Μια απλή κουβέντα, ένα νοιάξιμο, ένα μοίρασμα μπορεί να είναι αρκετά για να σε βγάλουν από την τρύπα στην οποία καταβυθίζεσαι, και να σε βγάλουν στο φως και τον αέρα.

Σκέφτεστε να συνεχίσετε τη ζωή της Στέλλας σε ένα επόμενο βιβλίο ή θεατρικό έργο, ή θεωρείτε ότι η ιστορία της ολοκληρώνεται εδώ;

Δεν ξέρω πόσο εφικτά είναι τα sequels στα θεατρικά έργα αλλά σίγουρα όλα επιτρέπονται.

Γράφετε πεζά, ποιήματα, παιδικά βιβλία. Γιατί θελήσατε να αποδώσετε τη συγκεκριμένη ιστορία σε ένα θεατρικό κείμενο;

Ήθελα πάρα πολύ να γράψω κάτι για ενήλικες αφού είχε περάσει καιρός από την τελευταία μου συλλογή διηγημάτων, το Κονέκτικατ. Η Έφη όμως ήταν σίγουρα η αφορμή και η έμπνευση. Μου ζήτησε να γράψω κάτι, κι εγώ άλλο που δεν ήθελα!

Όταν το θεατρικό αυτό ανεβεί για πρώτη φορά στη σκηνή, τι θα θέλατε να νιώσει το κοινό; Τι μήνυμα ή προβληματισμό ελπίζετε να πάρει μαζί του κάποιος μετά την παράσταση;

Ότι όλοι είμαστε ευάλωτοι, αδύναμοι και απεγνωσμένοι, και ότι αυτό είναι εντάξει. Και ότι την αμέσως επόμενη στιγμή ή την όποια στιγμή, μπορούμε να γίνουμε θηρία και κύριοι του εαυτού μας. Ότι η αλληλεγγύη σώζει τη μέρα, ότι ποτέ δεν είναι αργά να βρούμε τη δική μας φωνή.