20 Απρ Εκ βαθέων: Στέργια Κάββαλου

Σύνταξη: Literature 18 Μαρτίου 2026

Για ποιον λόγο ασχοληθήκατε με τη γραφή;

Μου άρεσε από μικρή να παίζω με τις λέξεις. Μου φαινόταν φανταστικό να μπορώ κάποτε να γράψω ένα δικό μου βιβλίο, διάβαζα αρκετά ως παιδί. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι το έχω ανάγκη. Γράφω αρκετά βιωματικά κι ίσως αυτός να είναι ένας τρόπος να κάνω την εσωτερική μου φωνή να ακουστεί και να ενωθεί με τα τραύματα, τις λύπες, τα αδιέξοδα και τους προβληματισμούς των αναγνωστών.

Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η συγγραφή για εσάς;

Όταν γράφω είμαι σε εγρήγορση, απόλυτα αφοσιωμένη και παρασυρμένη από την ιδέα. Βιάζομαι να τη δω στο χαρτί, νιώθω την αδρεναλίνη στο κόκκινο, δεν κοιμάμαι καλά αλλά νιώθω ότι αυτό ακριβώς πρέπει να κάνω. Έχει μια ικανοποίηση η όλη διαδικασία που δύσκολα περιγράφεται.

Μοιραστείτε μαζί μας τη στιγμή που αποφασίσατε να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο.

Το πρώτο ήταν ένα παραμύθι. Είχα δει ότι κάποιος εκδοτικός θα έκανε έναν διαγωνισμό και χωρίς να έχω κάτι, έγραψα μια ιστορία για παιδιά και την έστειλα. Δεν κέρδισα τον διαγωνισμό, κέρδισα όμως την ιστορία και την αποκάλυψη ότι «αυτό μου αρέσει, μπορώ να το κάνω».

Ποιος είναι ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει το βιβλίο σας όταν το τελειώσετε;

Τα βιβλία για παιδιά, η κόρη μου. Τα υπόλοιπα κανείς. Κατευθείαν ο εκδότης.

Εμπεριέχουν οι ήρωές σας ένα κομμάτι του εαυτού σας και σε ποιον βαθμό;

Σε τεράστιο βαθμό. Ακόμα και τα παιδικά. Κι αν μια εμπειρία δεν είναι δική μου, την έχω δει στο περιβάλλον μου, με έχει προβληματίσει, την έχω αγγίξει νοερά.

Απευθύνεστε σε συγκεκριμένο πρόσωπο όταν γράφετε ένα βιβλίο;

Δεν έχω ποτέ κάνει εικόνα κάποιο πρόσωπο αλλά πάντα εκπλήσσομαι από το ποιοι έχουν αγαπήσει τα κείμενά μου, και αυτό είναι και το ωραίο.

Έχετε αγωνία για τις αντιδράσεις των αναγνωστών σας;

Έχω, πώς δεν έχω… Αλλά τη μεγαλύτερη αγωνία την περνάω όταν το γράφω. Μετά κάπως ηρεμώ και ελπίζω για καλή αποδοχή.

Πόσο τολμηρός είστε στη γραφή σας; Θέτετε περιορισμούς στον εαυτό σας λόγω κοινωνικών συμβάσεων;

Δεν θα το έλεγα. Αν θέλω κάτι να πω, θα το πω. Δυσκολεύομαι να κρατήσω το στόμα μου κλειστό.

Από τι πάσχει κατά τη γνώμη σας η ελληνική λογοτεχνία;

Το πρόβλημα δεν είναι ελληνική λογοτεχνία αλλά η έλλειψη σεβασμού από τους ίδιους τους εκδότες προς το πρόσωπο και το έργο του συγγραφέα. Αν δεν εκτιμάς εσύ το άτομο με το οποίο συνεργάζεσαι και σου φταίνε όλοι οι άλλοι κρίκοι της αλυσίδας, είναι πρόβλημα.

Ποια ήταν η αφορμή για το τελευταίο σας βιβλίο;

Ο πραγματικός χωρισμός μιας φίλης μετά από πολλά χρόνια γάμου. Το Δε μένω πια εδώ μιλάει για τη δυσκολία της νέας αρχής, τον απολογισμό της κοινής πορείας με έναν τρόπο θυμωμένο, νοσταλγικό και γλυκό μαζί.

Η Στέλλα περιμένει τη μεταφορική. Πρέπει να τελειώνει με τις κούτες και να αφήσει το σπίτι όπου πέρασε τη μισή της ζωή. Εκτός από τους τοίχους, θα αφήσει μαζί και τη συζυγική της ταυτότητα. Ανάμεσα σε κούτες, θύμησες, αντοχές μετρά όσα έχασε και όσα θα της λείψουν.

Η απρόσμενη συνάντηση με τον νεαρό Άλεξ θα της δώσει το τελικό σπρώξιμο που χρειάζεται για να βγει έξω από την πόρτα, θα τη γεμίσει ευγνωμοσύνη για το τυχαίο και θα γίνει αστέρι, όχι από αυτά που σβήνουν αλλά από εκείνα που καθοδηγούν.

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε το 1982. Είναι πεζογράφος, ποιήτρια, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Από τις εκδόσεις Βακχικόν κυκλοφορούν τα βιβλία της: Άλκηστις (θέατρο, 2015), Αλτσχάιμερ trance (διηγήματα, 2020) και Κονέκτικατ (διηγήματα, 2021).

Το Δεν μένω πια εδώ είναι το δεύτερο θεατρικό έργο της.